Nora verhuist naar een spookstad. Ze verlangt naar stilte: een plek waar niemand iets van haar vraagt en waar haar gedachten tot rust kunnen komen. Daar kan ze doen wat ze het liefste doet – schrijven.
Dan verschijnt Ben. Zijn aanwezigheid doorbreekt de zorgvuldige orde die Nora om zichzelf heen heeft gebouwd. Wat klein en overzichtelijk moest blijven, begint langzaam te verschuiven.
Het is altijd kermis in ons hoofd laat zien hoe verwachtingen van buitenaf kunnen uitmonden in keuzes die logisch lijken, maar niet altijd juist voelen – en hoe juist daar de spanning tussen verstand en gevoel ontstaat.
Voor lezers die willen onderzoeken wat er gebeurt wanneer je stopt met vechten tegen een hoofd dat nooit zwijgt.
Jessica (geverifieerde eigenaar) –
Het is altijd kermis in ons hoofd van Simone van Tongeren is een herkenbare en indringende roman over mentale overbelasting, eenzaamheid en de chaos die zich soms vooral in je eigen hoofd afspeelt. In het verhaal maken we kennis met Nora en Ben, waarvan we beide perspectieven lezen. Juist die afwisseling maakt dat je als lezer niet alleen meekijkt, maar ook echt voelt wat er in hen omgaat.
Een quote die perfect samenvat waar het verhaal over gaat, is: “Ik had inmiddels ervaren dat iets onmogelijk bleef wanneer je ernaar bleef kijken. Grote plannen blijven overweldigend zolang je ze als geheel bleef zien.”
Dat gevoel van overweldigd raken door taken, verwachtingen of simpelweg het leven zelf, is iets wat bijna iedereen wel kent. Simone van Tongeren weet dat op een subtiele en geloofwaardige manier neer te zetten, zonder het verhaal zwaar of belerend te maken.
De schrijfstijl is beheerst, aandachtig en beeldend. In de stilte van de spookstad krijgen kleine details betekenis en de locaties en gebeurtenissen zijn zo beschreven dat je ze moeiteloos voor je ziet. Ook de dynamiek tussen Nora en Ben ontwikkelt zich rustig en geloofwaardig, zonder overdreven drama of geforceerde romantiek. Dat maakt hun band juist sterk.
De quote die mij uiteindelijk het meest is bijgebleven, en die eigenlijk de volledige kern van het verhaal én de titel vangt, is: “Een aantal jaren geleden had een coach tegen hem gezegd: ‘De kermis zal altijd doorgaan in jouw hoofd.’ Die zin was ingeslagen als een bom. Dat was precies hoe het voor hem voelde: een kermis. Een eindeloze stoet van gedachten, ideeën, verwachtingen. Het stopte nooit.”
Met Het is altijd kermis in ons hoofd heeft Simone van Tongeren een gevoelig en herkenbaar verhaal geschreven waarin mentale druk, creativiteit en menselijke verbinding centraal staan. Een ingetogen roman die laat zien hoe luid stilte soms kan zijn.
Silvia (geverifieerde eigenaar) –
Het is altijd kermis in ons hoofd vond ik een heel mooi boek. Vooral omdat het zo herkenbaar is. De gedachten van Nora, het overdenken en de zoektocht naar rust voelen heel echt aan. Daardoor leef je echt met haar mee.
Nora en Ben zijn allebei mooie personages. Hun band groeit op een natuurlijke manier en maakt het verhaal extra bijzonder. Er zit ook een mysterieus stukje in waardoor je nieuwsgierig blijft en graag verder wilt lezen.
Wat ik sterk vond, is dat aan het einde alles mooi samenkomt. Het boek zet je echt aan het denken over gevoelens, keuzes en wat er allemaal in je hoofd kan omgaan. Een verhaal dat nog even blijft hangen nadat je het uit hebt.
Claudia (geverifieerde eigenaar) –
Ik heb Het is altijd kermis in ons hoofd gelezen en ik wilde je laten weten hoe mooi ik het vond. Het is zo puur en eerlijk geschreven ik werd er echt in meegenomen. Je manier van schrijven voelt dichtbij en oprecht.
Ilona (geverifieerde eigenaar) –
Een boek waarin waarschijnlijk veel mensen zichzelf zullen herkennen. De één misschien wat meer dan de ander, maar we kennen allemaal wel momenten waarop het druk is in ons hoofd. Ik in ieder geval wel. Zodra ik ’s ochtends wakker word, staat mijn hoofd meteen “aan” en is verder slapen er niet meer bij.
In Het is altijd kermis in ons hoofd van Simone van Tongeren volgen we Nora, die haar hele leven al worstelt met de constante prikkels en chaos in haar hoofd. Samen met haar vriendin en therapeut Therassa besluit ze daarom tijdelijk alles achter zich te laten. Ze vertrekt voor onbepaalde tijd naar een onbewoond dorp, ver weg van mensen, telefoons en andere prikkels. Daar hoopt ze niet alleen rust te vinden, maar ook te kunnen werken aan haar boek.
Ook Ben kent die “kermis” in zijn hoofd maar al te goed. Hij komt net terug uit een afkickkliniek, waar hij heeft geleerd beter met zijn gedachten en gevoelens om te gaan. Voor zijn werk als rondleider krijgt hij de opdracht om een groep rond te leiden in het onbewoonde dorp, waar hij Nora ontmoet.
Het verhaal laat op een mooie en gevoelige manier zien hoe verschillend mensen omgaan met onrust in hun hoofd en hoe bepaalde gevoelens en situaties lang kunnen blijven hangen. Juist doordat het vanuit meerdere perspectieven wordt verteld, krijg je als lezer veel begrip voor de personages.
Voor mij zat er zeker herkenbaarheid in, vooral in de drukte van een wereld die steeds sneller lijkt te gaan. Dat maakte het verhaal extra bijzonder om te lezen.
Bedankt aan Simone dat ik dit boek mocht lezen en er een eerlijke recensie over mocht schrijven.